Comfortzone

torn between two chorva

2006-08-01T21:43:00.000-07:00

I took the courage to take my chorva aside to take advantage of a better paying job in the business capital of the country. Yep. I am now one of those graveyard people. I only had two days of the training program and yet I am liking this one more than what I have studied for four years. I mean, this job is close to what really interests me since I was in high school. Compensation and benefits are okay so far. The people are nice and has same interests as mine. They say I am lucky to have a job in a short period while most of my batchmates wait for the result and their license to be released and jobless as of the moment.

On the other hand, I envy my friends who are really determined to practice the degree as soon as possible. They can't wait to set their feet on magnet hospitals, clinics and, if financial resources permit, NCLEX. Why can't I be like them? I mean, why do I still have hesitations of doing those stuffs for real? I know, I've been a bad student. I habitually absent if not excuse myself from duty hours and even lectures! If there's a chance for me to get out of the classroom, I always seize that opportunity. I rarely read books, though I have them on my shelf. I rarely listen to class discussions because I wll always find a way to take the corner seat and sleep. Amidst all, I passed anyway. And I know I can do it right when I am there. But... the drive is not enough.

I don't want that four-year education go to waste however I don't have the drive to practice it. Sigh.

Te Deum

2006-07-20T11:09:00.000-07:00

Dear BF,

Wala akong masabi sayo kung hindi, Thank you. ISa kang paraluman.

Nagagalak,
Talabebi

Dear Talabebi,

Walang anuman. Humanda ka, malapit nang dumating ang pinakahihintay mong sandali. Pero medyo pahihirapan kita, ok lang?

Nagtatanong,
BF

Dear BF,

Haay. Alam kong maganda ang dahilan, sige. Pero wag masyado kasi baka di ko kayanin. Pwedeng mag-request? After 3 months na lang yun?

Nagrerequest,
Talabebi

Dear Talabebi,

Sige. Masyado ka nga palang emo. Ok na tayo dyan. Deal?

Nakikipag-deal,
BF

Dear BF,

Mwaahugz!

Ayos,
Talabebi

Naniniwala ka ba sa milagro?

2006-07-18T12:08:00.000-07:00

Kung hindi...PWES! MANIWALA KA NA. Ako na ang nagsasabi sa'yo...si talabebi, ang sexyever, ang prinsesa ng ka-emo-han (malapit na akong ma-dethrone..heheheh, wait and see)..

July 19, 2006, 3:00 Am, sa dorm ng pagud na pagod ngunit di makatulog na si Talabebi.

Ring! Ring! Ring!

Talabebi: *yawn*Hello?

Hanna: Prex!RN ka na!

Talabebi: *feeling tulog pa*Ano? Sino ka? Nananaginip ba ako?

Hanna: *excited ang boses at parang di rin makapaniwala* Hindi! Totoo to! Si hanna to! RN na TAYO!!!!

Talabebi: Weh? Di nga? Pano mo nalaman?

Hanna: Lumbas na result. Prex, Rn na tayo *may halong kilig at lubos na kasayahan ang boses*

Nagpatuloy-ang pag-uusap nila habang sumsakay lang si Prex sa kausap nya. Binuksan ang ilaw at naglakad-lakad. Pagka-baba ng fone, binati ang sarili, tinwagan ang mudrang naka-kwarlaloo nya last week at sinabi ang balita. Nanginginig pa rin siya. Di mapakali. Tumawag uli sa tumawag sa kanya.

Talabebi: Hello! HAnna? tinwagan mo ba talaga ako?

Hanna: Oo, prex! RN na tayo!

Talabebi: Nananaginip ba ako?

Hanna: Hindi. Totoo to.

Talabebi: Ah ok. Sige wala na akong load.

Nagpunta ako hinanap ang site... Worng spelling ang Apelyido ko sa PRC, patay!

P.S.

Alaga sa dasal. wala talaga akong ideya kung paano, walang bago o kakaibang estratehiya, walang leakage, wala istorbo. MAy sinakripisyo man akong maraming bagay na ikina-emo ko, everything has been paid. Mas madaling mag-move on kung nakikita mong masaya ang mudra at Papa mo na RN na ang anak nila. Shet! isang hakbang para sa World PEace ang pangyayaring ito. MILAGRO LANG TALAGA.

Wazz up talabebi?

2006-07-16T11:40:00.000-07:00

"Muzta?" Ilang ganitong salita na ang natatanggap ko mula sa mga taong bihira kong makita (Kung matatandaan, si talabebi ay isang bum at gumugugol ng 14 na oras para matulog, 2 oras para maligo at ang ilan ay sa pagkain, pagbibihisa at pagbabasa...pagsusulat et al). Malimit na sagot ko, Ok lang.

talabebi: weh?Talaga?

Ewan na. Ang alam ko lang, marami nang nagbago sa akin simula nang pumasok ang ikatlong buwan ng pormal na pagsali ko sa Samahan ng mga Single (sing-gol). Marami akong natutunan sa mga pilosopiya ng pinakakumplikadong paksa sa sangkatauhan-Ang pag-ibig. Masasabi ko ring nasa ibang stage of grieving na ako. Wala na ako sa denial, acceptance at bargaining. Nalagpasan ko na yun, sigurado ako. Pero kung tatanungin ako kung handa na ba ako sa susunod na pagsubok...ewan.

Minsan nitong nakaraang linggo, kinati ang mga paa kong mag-ikot sa Malate. Naalala ko pa nun, 2 years nang nakakaraan nang una akong tumapak sa una kong dormitoryo. Pakiramdam ko, malaya na ako. Malaya na akong kontrolin ang buhay ko na walang nagbabantay. Sarap ng feeling. Alam ko pwede na akong magbanda, gumimik at kung anu-ano pa. Mas masarap tuklasin ang mga bagay-bagay ngayon dahil may kalayaan. At ngayon, pag binabalikan ko ang mga nangyari;alam ko kahit di naging maganda ang mga desisyon ko sa pagsubok ng mga bagay-bagay, masaya ako. Natuto ako (ang pinaka-importanteng parte). At lalaban uli ako. Magiging matapang muli na tutuklasin ang marami pang bagay na nakaabang sa akin.

Sa pag-ikot ko sa aking munting playground, napansin ko, narito pala nga halos lahat ng mga major subjects na dapat kong aralin, mga pagsusulit na dapat kong ipasa at biglaang recitations na kailangan kong sagutin. Magkahalong sakit at saya pagbinabalikan yung mga lugar kung saan naging bahagi nang pagkatuto mo: yung tipong lugar na nadurog ang puso mo, nagising kang naiwan ng mga kainuman dahil nasaraduhan ka ng dorm at may bakas pa ng aspalto ang t-shirt mo dahil una kang nahiga sa kalsada bago sa kama mo, lugar kung saan ka pinupuntahan ng kras mo, saan ka hinahatid at sinusundo ng joa mo, saan kayo naghihiwalay, saan mo siya nmadalas nahuhuling nambababae, saan kayo nagkakaayos, saan ka inaayo ng bestfriend mo, saan kayo kunakain ng tropa mo, kung saan ka nila hahanapin pag di ka nanaman pumasok sa klase nyo, saan kayo tatambay pag walang prof, saan kayo naglalakad tuwing gabi pauwi galing band rehearsals, saan ka humagulgol ng iyak, saan kayo muntik mahuli habang kinakalatari si MAry Jane, saan ka nakatagpo ng bagong mga kaibigan at kaaway, saan ka nadapa at saan mo pinulot uli ang sarili mo at naging matapang.

Matagal na dapat akong umalis dito. Sa dami ng memories na gusto mong kalimutan parang halos ayaw mo nang umuwi, pero mas gusto kong maging malakas kung saan ako humina. Sabi ko hindi pa pwede. Pero ngayon, handa na ako. Mami-miss ko ang lugar na to. Lahat ng mga mabuti at masama. Life must go on for me. Kasabay ng pag-alis ay ang pagbitiw ko sa mga bagay na binabalikan ko dito. Paalam, Malate. Hanggang sa muli...

*Baka sa August may bago na akong uuwian. Pero sana sa lalong madaling panahon.

Mga ilang bagay tungkol sa kurso ng bayan...

2006-07-12T19:41:00.000-07:00

Di kaila sa marami na ang pinaka-IN at usong kurso ngayon sa kolehiyo ay ang ________ (hulaan mo.hehehehe.). Kung Nursing ang sinabi mo, may tama ka! Kung hindi naman, try again. Balik ka sa umpisa.heheheheh...

Talabebi: Anong kukunin mong course? Fourth year ka na pala.

Pinsan ni talabebi: Nursing!

Talabebi: Bakit nursing?

Pinsan ni Talabebi:Gusto kong pumuntang ibang bansa eh. Ang laki ng sweldo sobra! Saka si ate chuva yun din ang kinukuha. Sina Kuya Junjun at Ate bettymae din. Yung Anak ng naglalako ng isda sa palengke, bunso ni aling iska, ni bebang, ni kukurukuko at pati yung anak ng bagong sepulturero.

Talabebi: huh? Nanganak na ba yung anak nun?

Pinsan ni talabebi: Hindi pa. Pero sabi nung asawa eh yun din daw yung ipapakuha na course pag lumaki na.heheheh

Kitams? Pero di naman nakakapagtaka eh. Bukod sa malaki ang bayad sa ibang bansa, maganda rin ang mga benepisyo nito sa pamilya. Isa pa, maganda at malawak ang sakop ng propesyong ito na nagmula pa noong nagkaroon ng sibilisasyon ang mga unang tao sa mundo.

Ayon sa mga aklat na pang-Nursing, na nabasa ko nung nag-aaral pa ako, masusuyod mula sa panahon na nagsimulang mag-domestika ang mga tao. KAhit nung panahon ng giyera at nagsimula nang magpatayo ang mga simbahan ng mga unang ospital, may nursing na. Karamihan sa mga unang nurse ay mga lalaki. At dahil nga umaasa lamang sa donasyon ang mga nasabing ospital, purong kawang-gawa lamang o boluntaryo ang trabahong ito. Naging masama pa nga ang reputasyon ng mga nars noon dahil sa mga karakter na nars na naisulat sailang mga nobela (nakalimutan ko yung writer, pero si charles dickens ata isa dun), kung saan nilalarawan sila bilang mga mang-oomit. Panahon ni Florence Nightingale nang magkaroon ng pag-aaral sa propesyong ito. Ipinatayo niya ang St. Thomas school of Nursing matapos ang Crimean war. Malaking impact ang pagkakaroon ng paaralan para sa mga nag-nanais maging NArs.

NAging daan din ito para magkaroon ng mga pamanatayan ukol sa pag-aalaga ng pasyente, pag-develop ng mga teorya, simula ng mga pagsasaliksik at nung huli ay batas at autonomy; mga sangkap para tuluyang matawag itong isang propesyon.

Sa Pilipinas, may sarili tayong bersyon ng kasaysayan ng nursing. (siyemperds, kaya nga mag nursing tayo eh, engotz). Alam nyo ba na ang unang nursing school na may lalaki ay ang UST? Taz unang may university/college chorva ay UP? Ilan sa mga pioneer na nursing school sa bansa ay Chinese General Hospital, San Juan de Dios Hospital, Iloilo Mission Hospital at Mary Johnston Hospital. Isa mga Filipino Nursing theorist ay si Dr. Maglaya, awtor ng isang hard-to-find at must-have na Community Nursing book.

May Masters din po ang Nursing.

May Nursing Law of 2002 o ang RA 9173 na naglalahad ng mga panuntunan tungkol sa kurso, limitasyon at sakop ng pagpa-praktis ng propesyon. Maraming sakop ang nursing. Kung isa kang graduate at lisenshado, maaari kang magtrabaho sa mga kumpanya, paaralan, konstraksyon, pabrika o yung tinatawag na occupation health nurse. Sa ospital naman eh maraming pwedeng station na ma-assign: Ward (o yung mga tumitingin sa mga naka-confine), OR nurse (sa mga operasyon), Hemodialysis, Cardio, ER (o dun sa ma OPD rin). Pwede ka rin surbeyor, o kaya ay mag-mistulang PRO o kaya writer, graphic artist kapag isa kang Community health Nurse o yung mga nasa health center.

Pakialamerong katabi sa dyip: Miss, narsing ka rin?

Talabebi: Oo. Ikaw rin ba?

Pakialamerong katabi sa dyip: Ah talaga? hehehe. Hindi eh. Ate ko kasi Nursing rin ang kinukuha. Eh di ba alalay lang yun ng doktor?hahahaha

Talabebi: Hahahaha! GAnun ba? eh Anong kors mo?

Pakialamerong katabi sa dyip: Traffic MAnagement.

Talabebi: Ah ok. MMDA.

Isa ka ba sa kanila? NAku! MAling-mali. Hindi katulong sa in alalay ng doktor ang mga Nars. Excuse me. MAy lisenshang nakasugal ang mga nars kaya hindi pwedeng basta um-oo nalang sila sa lahat ng sinsabi ng mga doktor. KAya nga raw dati eh hinhingian pa ng upper 40% certificate of graduating class sa secondary ang mga applicants ng Nursing, eh dahil hindi basta-basta ang kursong ito. KAilangan ay may critical-thinking ang mga nars. Tinitinganang mabuti ang mga order ng doktor kung may discrepancy, kung tama ang mga nirereseta, tama ang patak ng IV sa bawat oras, aalagaan ang mga pasyente with TLC. Kaya hindi lang basta katulong as in alalay ng doktor ang mga nars kundi katulong bilang kasama.

Mambabasa: Ah ok. GAnun pala yun. GAleng.hehehe. Kumusta result ng exam? lumabas na ba?

Talabebi: Inaantok na ata ako. *yawn*

Nang mag-usap ang alak-alakan at siko

2006-07-10T09:09:00.000-07:00

Isang araw, habang may komosyon sa dulo ng sapang bambang ay nagkausap sina alak-alakan at siko.

Alak-alakan: kumusta siko? Buti naman at nakita kita ng malapitan.

Siko: Haay! Eto, nangingitim pa rin dahil sa kakatuon. Ang masaklap nyan eh baka matatagalan mo na talaga ako makita ng malapitan.

Alak-alakan: Kung sa paitiman, lamang ka dyan! Pang apat lang naman ako sa inyo nina tuhod at singit eh. Hmmm..alam kong saglit lang tayo maging ganito ka-close pero yung matatagalan? bakit?

Siko: Baka kasi makulong muna ako sa Cast pag nadala na ito sa POC. Eh siyempre, matatakpan ako. Mainam na rin siguro yun, baka sakaling pumuti..heheheh...

Alak-alakan: hehehe! Akala ko naman gusto mo nang maging Apro habang buhay. hehehe. MAy ambition ka rin palang pumiti. Bakit ka pala makukulong sa Cast? ANong nangyari?

Siko: Sus! Eto naman. Di mo ba nakita? Nahampas yung braso nang matigas na bagay nung nagkaroon ng violenteng dispersal. Kung alam mo lang, basang-basa kami sa water cannon. Akala ko nga eh sisipunin ako. Naalala ko wala pala akong ilong.wahahahah!

Alak-alakan: Adik to oh! Nakukuha mo pang tumawa, eh di ba masakit yun? Saka isa pa, tumatakbo kami nila paa tapos natatakpan pa ako ng kupas na maong. Si Tuhod siguro nakita niya kasi may butas sa harap yung maong eh. Lamo na jeproks si boss.

Siko: Sanayan lang yan noh! Isa pa, inaaliw ko lang ang sarili ko. Siyempre, ganun na nga ang nangyayari taz malulungkot pa ako. MAlay mo, blessing ito? di ba?

Alak-alakan: kung sabagay, kung titingnan mo nga naman ang positibong magagawa sayo ng Cast-PUPUTI KA!heheheh! Ayos ka rin eh noh?

Siko: hehehe! O di ba? Eh ikaw? di ba lagi kang nasa likod ni tuhod? Tingin ka nga nang tingin sa akin pag naglalakad to. Siguro type mo ako noh?

Alak-alakan: Mukha mo, maitim! Type ka dyan! Eh natural makikita kita, medyo patingala ako lagi. Ikaw nga ang panay ang pa-cute dyan eh. MAy pa-sway-sway ka pang nalalaman. Akala mo kung sinong maputi!wahahahaha!

Buong araw nagasaran sina siko at alak-alakan hanggang sa madala sa pinaka-malapit na ospital ang kawawang raliyista. Ang di alam ng dalawa, di na talaga sila magkikita o puputi dahil malamang di na umabot ang katawan nila.

Nang magtatakbo ng hubad ang kukute ni talabebi

2006-07-09T05:56:00.000-07:00

*Ang post na ito ay naglalaman ng mga pa-hapyaw na samu't saring bagay na tumatakbo sa aking utak mga isang oras na ang nakalipas matapos akong dumighay*

PUTA NG SINING

Aaminin ko, isa akong puta ng sining. Walang lubusang alam sa napakalawak na korpus nito, sa halip, tig-kakaunti lamang ang aking nararating. Walang ganap na nirvana dahil walang rin akong ganap na alam o masasabi kong master ko. Wala. Pahapyaw lang ng kung anu-ano nila ang alam ko. walang katiyakan kung sasagad at aabot sa isang oragsmic phase. Di ko rin masisisi kung bakit ganito...alam ko, masyado akong makati para magpalipat-lipat ng pamamaraan ng ekspresyon ko sa sarili ko. Kati nga talaga siguro ito dahil walang satisfaction. Di pa ako palagay na mas naiitindihan ako. Pero kung ako ang pamimiliin? GUSTO KO SILANG LAHAT.

PARALISADO

Ngunit hindi sa pagkakataong ito. Patawad po, pero naniniwala akong uubra ang plano ko. Bukod sa ito ang gamay kong daan, ito rin ang makapagpapanatag sa himaymay ng pagkatao kong di mapalagay kung patuloy n'yo akong pipiliting gawin ang mga bagay na sa tingin n'yo ay tama at mainam.

Muli, patawad. Batid kong di mabuti ang gumamit nang mas mataas na tono pag kausap ang taong naglabas sayo sa komplikadong mundong ito. Alam ko, di tama ang higher Do tuwing mag-uusap tayo sa mga plano ko sa buhay ko. KO. Tama, buhay KO. At hindi nang kung sino. Paglipas nang panahon, ako at ako lang ang magdadalo nito. Hindi kayo, hindi ikaw, hindi sila at hindi kung sino...kung hindi AKO. Pero hindi ibig sabihin ay wala ka nang karapatang silipin ang buhay ko. Hindi ibig sabihin, mawawala na ako. Hindi ibig sabihin na HINDI ka na mahalaga sa buhay ko. Isa ka sa mga dahilan nito. Ngunit paumanhin, hindi ikaw ang gagawa ng disenyo kung paano ako mabubuhay sa buhay na ito. Maaari kang magmungkahi, pero hindi ibig sabihin na pag hindi ko tinanggap ang mga suhestyong ito ay wala na itong kweta. Marahil hindi lang ito ang pinaniniwalaan ko sa ngayon. Marahil may naisip akong mas magandang paraan ( Nga pala, naniniwala akong relatibo ang pagiging maganda ng isang bagay...maaaring iba ang palagay ko sa plagay mo).

Ano? Patawad. Ngunit hindi ko maaaring sabihin ang mga plano ko sa ngayon. Hindi ko maaaring gawin nang sabay ang pagkukwento ng mga pangarap ko habang ginagawa ito. Tulad ng aso, di nya kayang tumahol habang mangangagat ng estranghero. Pasensya na ngunit ililihim ko muna ang mga plano ko. Natatakot akong masyado kang umasa at pag nagkagayon di malabong mabigo kita. Hindi pwedeng mangyari yun. Sabi mo ako na ang huli mong alas, di ba?

Patawad, ngunit hindi ko na hahayaang maparalisa sa ilalim ng mga planong di ko feel. Pinagbigyan ko na kayo. Apat na taon din yun. Pinilit kong lumugar sa gusto n'yo para sa akin, pero tinatawag ako ng kung ano man para sa ano pa man. Sa totoo lang, ikinimpromiso ko ang pagkatao ko, ang pagiging ako. Sana lang hayaan nyo muna akong dumiskarte sa paraang gusto ko, sa paraang alam ko at sa paraang masaya ako. Hinihiling ko lang sa inyo ay ang tiwala at suporta n'yo. Nagiging mabigat ang paghamon kung sasamahan nyo pa ng guilt.

Sana hayaan mo muna akong igalaw ang mga kalamnan ko, mahirapan sa una, pangalawa at ilang pagkakataon hanggang sa maisip ko na tama kayo. Hayaan mo muna akong matutunan ang mga bagay na dapat kong malaman. Hayaan mo muna akong sinopin ang mga regalong tinanggap ko sa Maykapal. Sana... mas maging malawak ang pag-iisip mo ngayon. Tayo na lang dalawa laban sa mundo kaya magtiwala ka...please?

NO VACANCY

Walang lugar para sa'yo dito. Di naman ako naghahanap eh...sa ngayon, wala munang Hiring. Okey na ako pero naisip kong tama na muna ang halos isa't kalahating taon ng pakikibaka kay Eros. Isa pa, bata pa naman ako para sa mga usaping ganyan. May mga bagay na higit na nangangailangan ng pansin.

Oo. tinago ko ang resume mo at ang impressiong nakuha ko mula sa una nating pagkikita. Lahat ng mga sinabi mo-bola man o mga pasikat pati ang mga galaw at ekspresyon ng iyong mga mata. Natitago ko sila sa aking data base. Kung sakaling tatanggapan na uli, mapag-aaralan na nang mabuti ang mga desisyong gagawin. Mas okey yun di ba?

Huh? Paano ko malalaman kung hiring na? Wag kang mag-alala, babalik ang EROS AGENCY para tulungan ako sa mga bagay na iyan. Wag mo munang problemahin yan. Masyado kang advance eh. Bakit? Naiinip ka na ba? Pwes, di ito ang trabaho para sa iyo. Marami pang iba dyan, di hamak na mas maganda ang offer. Ayos lang kung maisipan mong i-try ang iba. Yun nga lang, wag ka na ring mag-aplay ko nag-withdraw ka na ng application. Di na maganda ang impression sa'yo. Kaya mas mabuti, wag ka munang mag-apply. No vacancy eh.

Wala sa Ayos

Malaki na ang ipinagbago ng mundo simula nang una itong nag-exist. Kung tutuusin, napaka-payak lang ng lugar na ito. Simple pero maganda. Sa paglipas ng panahon, nagkaroon ng maraming pagbabago, ebolusyon, imbensyon at kung anu-ano pa. May mga pagbabagong nakabuti at nakasama.

Kung tutusin, simple lang talaga dapat ang buhay ng isang tao sa mundo. Kaya nga lang sa pagbabagong naganap, naging komplikado na ang mundo para sa isang simpleng pamumuhay. Tuloy nakikita na rin natin ang buhay bilang komplikado. Bakit kamo naging komplikado? Dahil sa pagbabago, nawawala na ang mga bagay sa dapat nitong kalagyan. MAy mga bagay na di dapat nasa lupa ay nasa lupa; di dapat na sa hangin, nasa hangin at di dapat nasa tubig, nasa tubig. Bukod pa dito, nagiging patuloy ang pagbabago. Walang katapusan. Tuluy-tuloy. At kung kailan hihinto? di natin alam.

Gayun pa man, nakaka-agpang tayo sa mga pagbabagong ito sa pamamagitan ng pag sabay sa agos nito. Adaption. Kung ito ang hinhiling ng pagkakataon, magiging ganito tayo. Kung normal ang kapaligiran, magiging ordinaryong tao tayo. Ngunit kung may pagbabago o di tamang nagaganap, maaari tayong magng bayani o isang superhero.

Bakit ko nasabi? Wala lang. Gusto ko lang bigyang katwirang ako ay isa sa mga bagay nasa lugar na di dapat nitong kalagyan. Gusto ko lang palubagin ang kukote ko, bigyan ng lakas ang katawan kong nasa lupa. Isang uod at magsikap maging paru-paro para makalipad sa hangin. O kaya naman ay isang patak ng tubig sa may lamesa, makikipagniig sa init ng araw upang mapasama sa hangin at maging vapor. Pagkatapos ay magiging isa sa mga patak ng ulan. Matutuyo. Depende kung saan ako matuyo. Kung sa papel at napahalo ako sa naghahalong pink at itim na kulay, marahil maalala ako ng mga mahilig sa pink at itim.

Pag na-urat ka sa buhay, gumamit ka ng...

2006-07-07T07:37:00.000-07:00

Magic potion number *toot*! Mabisa at maaasahan sa oras ng kauratan. Ni hindi mo mamamalayan tanggal ang ka-inipan at kaasaran mo sa buhay-loo.

Direksyon ng pag gamit:
Simple lang ang paggamit ng Magic Potion number *toot*, ihalo ang isang baling kutsara ng MPN *toot* sa isang basong tubig. Haluin hanggang sa matunaw ang kumukutitap na butil sa tubig. Intayin hanggang magkulay - pink ang tubig at lumabas ang mga katagang, I love NY!
Pag nagkagayun, tuluyang ibuhos ang kalahati nito sa unan mo. Tama! sa unan ito ilalagay. Intaying sipsipin ng unan ang inilagay mong solusyon. Matulog gamit ang unan na ito.

Para sa mas mabisang resulta:
Matulog ng higit kumulang sa labing-apat na oras (Siguraduhing tuluy-tuloy ang tulog.). At pag-gising mo, taran! wala kang na-solve na problema. Wala ka pa ring trabaho. Wala ka pa ring joa. Wala ka ring pera. At wala kang nagawa sa buhay mo na ikaka-unlad mo...Pero di ka naman na-Urat, Nabuwisit, nainis, nabad trip sa: ibang taong minura ka sa text, sa mga nag-cancel ng miting nyo na pinaghandaan mo ng husto, sa nangungulit sa'yo, sa mga nagtatanong kung pumasa ka na sa board exam, sa mga taong tinatanong kung kelan ka pupuntang states at sa ________ (try mong mag-add ng personal mong kinauuratan, para mas masaya).

Na-convince ba kitang gumamit ng MAGIC POTION NUMBER *toot*? Kung hindi, salamat naman. Mabuti't mas may alam kang solusyon sa ka-uratang ito bukod sa pagtulog nang walang humpay. Naisip ko rin yun.hehehe...

Currently listening to...

2006-07-06T08:56:00.000-07:00

I TRY
Macy Gray

Games, changes and fears
When will they go from here
When will they stop
I believe that fate has brought us here
And we should be together
But we're not
I play it off but I'm dreaming of you
I'll keep my cool but I'm fiendin.
I try to say goodbye and I choke
I try to walk away and I stumble
Though I try to hide it, it's clear
My world crumbles when you are not near
Goodbye and I choke
I try to walk away and I stumble
Though I try to hide it, it's clear
My world crumbles when you are not near
I may appear to be free
But I'm just a prisoner of your love
I may seem alright and smile when you leave
But my smiles are just a front
I play it off but I'm dreamin of you
I'll keep my cool but I'm fiendin
I try to say goodbye and I choke
I try to walk away and I stumble
Though I try to hide it, it's clear
My world crumbles when you are not near
Goodbye and I choke
I try to walk away and I stumble
Though I try to hide it it's clear
My world crumbles when you are not near
Here is my confession
May I be your possession
Boy I need your touch
Your love kisses and such
With all my might I try
But this I can't deny
I play it off but I'm dreaming of you
I'll keep my cool but I'm fiendin
I try to say goodbye and I choke
I try to walk away and I stumble
Though I try to hide it it's clear
My world crumbles when you are not near

* yeah, gets through to you, eh?

Maraming salamat sa pagod...

Screaming chorva

2006-07-02T05:50:00.000-07:00

haaay. sawa na ako sa ganitong buhay...gusto ko namang ilabas ang artistic side ko. Pwede?

Small dreams

2006-06-28T06:26:00.000-07:00

Two months ago, I was one of those who already know what to do in their life. Well, I had my SMART thing going on my mind. I know what I want and how I can "probably" manage to get it. And now, I'm running in cycles that I'm losing all that confidence and enthusiasm I had two months ago. I am nothing but a bum who is currently suffering from insomnia, checks emails everyday, blogs almost everyday, wakes up at 2 in the afternoon and texts almost every hour...

Wish ko lang...matapos na ang anxiety ko...

Last chorus

2006-06-25T08:52:00.000-07:00

Hmmm...ilang taon din ang nakaraan. Ewan ko ba. Basta ang alam ko nung una kong nakita yung taong yun, nailang ako. As in. Naalala ko pa, he was at his best. Hunk ang dating nya nun...He was wearing this black polo, taz basta ewan ko ba. Taz he was the quiet type na mukhang interesting. Sumabay siya sa akin pauwi. To my surprise yung tambayan nya pala malapit lang sa dorm ko. Sobrang daldal nya sa jeep pauwi.As in kwento to the max. La lang. He walked me home kaso I have to call my mom. He accompanied me pa rin with matching dala ng bag ko... Gentleman. Sa loob-loob ko lang...nahanap ko na yata. Sa totoo lang, pag-uwi ko ng dorm, may kilig factor eh. KAso it faded soon kasi I was in love with someone else...

Taz yun. Di ko alam may spark rin pala sa kanya. Paramdam siya konte, deadma naman sa akin (kasi eengot-engot ako..hehehe..inosente epek...pero madalas clueless ako lagi). He was trying harder to be noticed...deadma. Until one night, na-corner ako...secret na lang yung details..hehehe...

Nung una, ayoko sa kanya...kasi I felt na di dapat. Di maganda pag alamo na, taz magkasama kayo sa "trabaho". But he was persistent. Itinataboy ko pa nga palagi kahit kami na. In denial pa rin ako. Never thought na yung mga trip kong guy nung haiskul (badboy image pero mabait) nahanap ko na. Siguro halo-halo na. Yung takot na maloko ako (may babaero repu kasi) saka masaktan ule. Ayoko raw pero sumusugod ako sa laban. Lumalaban ako sa sarili kong multo. Sabi ko, may mali. So I broke up with him for the first time. I was so paranoid and afraid to trust him...akala ko nga titigilan na nya ako. "Di man lang ako hinabol," sabi ko sa sarili ko. Akala ko talaga, wala...Nagulat na lang ako nung araw ding yun, pinuntahan nya ako sa dorm. Asking for compromises...in denial pa rin ako. Shet! eto na yata talaga...may white rose pa at dialogue to the max...is this it? tanong ko pa rin..."siguro nga,"sagot ng puso ko... Ayun. I gave it a chance. KAso inexperience ako sa laban na to eh.Di ko yata na-handle nang mabuti...after two weeks, siya naman ang bumigay. Akala ko di rin maaayos, naayos pa rin naman. TAz On and Off...andameng nangyari, may third party and all pero after some months kami uli. On and off. ganun lagi... Until dumating sa point na we really hated each other, cursed each other. Akala ko end of heartache na. Tapos na. Friends na lang...But after 8 months...he asked if we could give it another try... um-oo ako. feeling ko kasi it was may turn to get even with someone, or pati sa kanya. Sabi ko di ako magseseryoso...I was just playing. Parang wala na lang. Kung ano man meron, keme lang. Walang emotion. hanggang sa na-realize ko, I was doing the wrong thing...dapat hindi ganun isa pa, di ako ganun talaga. Hindi ako marunong manloko ng iba...it turned out, hindi siya or iba ang niloloko ko...I was fooling myself. Mahal ko pala yung taong yun. I was in the middle of finding and knowing myself. The issues that are blur to me, about my self, my existence, questions that needed answers. Di ko pa nahahanap kung ano ba talaga ako. Di ko pa naiintindihan yung sarili ko. Naguguluhan na rin ako kung mahal ko ba siya talaga... Pero I was vocal. I'm in love. I even confided it to my half bro (the bravest thing I've done...bawal pa kasi talaga). Ayun. Sobrang gulung-gulo ako. Wala sa planong maiin-love ako and yet eto ako, naiin-love habang siya naman nababalewala nya na rin ako...

April 8, It's finally over. Tama na. COnfirmed naiin-love na ako sa kanya. Game over. Alam ko mas masasaktan ako. Maxado kasi akong advance mag-isip. MAxado akong tanga. Kung saan-saan pa ako tumitingin nasa akin na pala. Pero mas masakit pala. Nalaman mong mahal mo pala yung tao saka nya sinabing ayaw nya na. MAs masakit. Yun na siguro yung pinakamasakit. Tapos pag nagkikita kayo sinasabi mo sa ibang tao na, di na. Friends na lang talaga, kahit sa totoo lang sobrang gusto mo pang maulit at simulang muli. Tapos lahat ng kaibigan mo, ayaw na sa kanya dahil alam nilang nasaktan ka na rin nya. At siguro ganun din sa kanya. Mas mahirap nang lumaban. MArami nang involved. Nalalayuan na ako sa posibilidad. Alam ko, ginawa ko na to dati sa iba...pero ibang lebel to. Kasi ito handa akong tanggapin lahat. Sa kanya lang ako nadadapa ng paulit-ulit, pero kay...nadapa akong minsan di na ako umulit. Ito? ewan...tatangayin na lang siguro ng bites at pixel ang entry ko, pero di makakarating sa kanya. Nanakawin na lang siguro ng virus at kung anu-ano pang factor na maglalayo sa kanya. Wala. Olats. KAhit sumigaw ako dito o ilang post ang gawin ko, di nya malalaman. Takot naman akong sabihin ng personal o idaan sa sulat..baka ma-busted nanaman ako. Gustuhin ko man, pero gusto kong may matirang respeto siya sa akin para hindi masyadong masakit. Duwag nga ako. Sabi nila, antaas daw ng pride ko. MAxado raw akong kinakain ng prinisipyo ko... Pero gustuhin ko man itapon para sa kanya kung ano man ang meron ako...huli na. kahit konting pag-asa ata, wala na...hanggang iyak na lang ang kayang kung gawin. Hanggang sa maubos taz makalimutan ko na. Lagi nyang sinasabi, gawan ko raw siya ng kanta. Hanggang ngayon, wala siyang naririnig na ganun. Sa totoo lang, marami na akong nagawang kanta..di man para sa kanya, sa kanya naman ako humuhugot ng inspirasyon. Wala na nga siguro akong magagawa, mahirap ipilit pag wala na. Salamat na lang. Salamat.

This emo post is brought to you by Dear Kuya Cesar.

banda banda banda

2006-06-24T08:01:00.000-07:00

Teedzay (makina) Gboy and Terence (nakatalikod)Spoonbender

Sexyever and Apple

Spoonbender

Kabado si Bakla...nagtago sa dilim..heheheh

Jary, Apple, Sexyever, Gboy

Johnny and sexyever, Spoonbender sa 6UG

La lang...kakamiss mag-banda....

maple scar

2006-06-23T09:11:00.000-07:00

It was one of her trying days.
He came like a handsome suitor,
waiting for a glance of her.
She was blind and hurt
but took every thing
one at a time.

He studied her like a puzzle
while she hid her self with rhymes and hymns
to cover her maple scar.
But there he went
like a robber at night.
It was a kiss.
It was just a kiss.

So there I was...

2006-06-21T09:17:00.000-07:00

for the Nth time of the moment. I was counting the days I spent for someone on something that led to nothing. So what am I? A loser? Gimme a break!

I hate it when they remind me of exes. Honestly, they do no good to me. Those questions or reminders make me reminisce every single moment (yeah, call me hopeless or romantic or both). And I hate those reminiscing experiences, especially if the feeling is still there and just won't die. Then after awhile, I'll find myself crying unconciously or going back to where I began a couple of days or months ago. Sigh! The hardest part of it all...the letting go phase. The time when you finally realized everything you should've before you realized you already know it (makes sense?). I don't know. I mean we're civil and all. We exchange jokes or make fun of each other (without offense). I mean we're okay when we're together during those inevitable circumstances but when I am alone in my room, doing nothing but strumming on my guitar (which is by the way was his former possession) I'll find myself staring on an empty space and just looking back on who we were before everything else failed. And those times (the reminiscing part) makes me sick.

I always told myself (I even posted it for several times in my blog/s) not to talk about some "heart" topics and here I am trying to make something but ended up writing this post. Sigh! I just hoped she didn't tell me he texted her. Sad...

Current song: Two Trick Pony and Butterfly Carnival by Sandwhich
Current feeling: Alone
Current status: Single and not looking (read: traumatized)
Current hobby: running in the fields with mild anxiety
Current cravings: Cadbury's Time out
Current chenelyn: keme lang!

Nang mabugnot ako sa pagkakahiga sa Camarin...

2006-06-20T09:27:00.000-07:00

Agit ako ngayon. Kahit nandito ako sa tahimik na lugar sa may norte at di makasama sa mga pagkakaisang naaaninag sa mga kalye, agit pa rin ako. Paano ba na ma'y bugnot na ako sa kakaintay ng resulta...Kung pinalad nga ba o hindi (pero nananalanging sana'y pinalad). Magkahalong kaba, takot, bugnot at di mataeng pakiramdam ang dinaranas ko sa bawat araw na magdadaan. At ngayon, agit ako. Masaklap pa nito baka ulitin dahil sa mga kalokohang di mawala-wala sa sistema sa bansa, "PANDURUGAS" umano. Leakage. Ayos lang naman kahit ulitin. Di ako natatakot...dahil matagal na akong takot.

NAhimasmasan ako nang kaunti. Ngunit agit pa rin ako. Marahil dahil sa isa akong bum, PAL at istambay sa halip na dapat ay napapakinabangan na ako ng bayan. At eto ako, di makasulong. Pansamantalang hanggang saltik at reklamo na lamang sa sarili ang ginagawa (madami na kasing nagrereklamo, di na nga naririnig wala pang ginagawa...)

Agit ako sa tuwing naiisip ko ang apat na taon ko sa kolehiyo...wala akong nagawa. Hindi ako nakatulong sa bayan. Di ko napahayag nang maayos ang mga sentimiyento ng mga pinaglilingkuran kong mag-aaral. Nilamon ako ng lablyp at problemang pampamilya. At ngayon ko lang aaminin, pride at hiya sa sarili ko ang isa sa mga dahilan kaya ako nag-resign. Alam kong talo na ako sa ipinaglalaban ko. Hindi rin naman ako maka-angkla, dahil pati sarili ko, kalaban ko na. Hindi na rin ako mabuting halimbawa sa mga batang kasama ko. Isa pa, korny man, nilaman ako ng pag-ibig..tsk...

Taz eto ako ngayon, inaasahan ng lahat na mangingibambayan sa lalong madaling panahon dahil sa...pera. Wala pa nga akong lisensya hinhintay na nila ang ambag ko. Pakiramdam ko tuloy isa akong superhero na walang karapatang magpahinga. Pakiramdam ko isang kapangyarihan ang matawag na RN. May kapangyarihan kang tumupad ng lahat ng pangarap ng ibang tao, dahil pag in-export ka na, dolyar ang kapalit. Nakakalungkot lang. Pakiramdam mo, wala kang karapatang mangarap para sa sarili mo at kailangan mong unahin ang pangarap ng iba...

Alam ko maganda ang implikasyon ng pag-alis ng mga NArs para sa pamilya nila. At masaya ako sa ganun. Ngunit sa kabilang banda ay ang implikasyon sa bansa. Sa kasalukuyan, marami ngang nagtatapos sa kursong Nursing, pero kakaunti pa rin ang mga naglilikod sa mga pampublikong ospital. totoo yung sinasabi nila 1:60 ang ratio ng nars sa mga ospital. Naranasan ko mismo nung na-ospital ako at kahit nung nag-duduty ako. Mas nakakalungkot. Kung mas mataas lang sana ang budget na ilalaan ng gobyerno para sa Health sector at kung hindi kukurakuin, napakalaki ng pag-asang ma-improve ang health system ng bansa. Gaganahan ang mga health care providers na maglingkod sa mga pasyente. Isa pa dito, madadagan ang puwersa para sa pagtaguyod ng kalusugan sa primary health o sa prevention and promotion ng kalusugan. Panaginip na lang siguro yun. Pero hindi pa rin mapipigilan talaga ang pag-alis ng mga Nars. Masyado nang marami sila para sa demand ng bansa pag nagkataon, bukod dun di maitatangging mabubuhay ang pamilya mo nang matiwasay kung sisibat ka ng bansa. Ang lungkot... kaya na-agit na naman ako.

And now for some unsolicited opinion...

Nagpalabas si Gng. Arroyo nang isang bilyong pisong budget sa militar upang sugpuin sa loob ng dalawang taon ang NPA. Ayos! Ayos sa ayos talaga ang mga panukala ng isang ekonimista! ISANG BILYONG PISONG BUDGET SA MILITAR PARA MASUGPO ANG MG NPA?!! *Clap**Clap* Para sa mga di umaayon sa mga panukala ng gobyerno maroon siyang budget? hmmm... eh paano naman kaya ang budget para sa edukasyon, kalusugan, agraria at ilan pang makatutulong sa pamumuhay ni Juan dela Cruz ng maayos? Kung di naman sana masamang magtanong... at hindi ako maaakusahang subersibo o kalaban ng gobyerno.

Minsan kaya sa pagtulog ng pangulo, napapaniginipan nya kaya ang mga pinoy na walang matulugan? Pag kumakain sila ng pamilya nya nang masasarap, naiisip nya kaya ang ilang milyong pinoy na walang makain? O pag nagbabasa siya ng mga libro, naiisip nya kaya kung ilang milyong kabataang pinoy ang hindi nakakapag-aral? o yung mga di marunong bumasa? Pag nagkakasakit siya at naiko-confine sa suite ng mamahaling ospital, naiisip nya kaya yung mga taong nagtitiis sa maiinit na silid, walang pambili ng gamot, isang bacteria na lang ay mamamatay na, walang pampa-opera, walang nars, walang doktor o yung mga namatay na lang dahil ni hindi madala sa ospital? Gusto kong isiping minsan ay naisip nya ang mga ito at kahit papaano ay sinubukan nyang may magawa, subalit di sapat. Gusto kong isiping may gagawin siya sa lalong madaling panahon tungkol sa mga problemang inagaw na kay Juan dela Cruz ang solusyon. Sana may gawin siya tungkol dito at hindi puro pang "MArtial LAw" na siya lamang at mga alipores nya ang makikinabang. Sana... sana talaga maiisip nyang kumilos ngayon.

Kinakabahan akong baka walang maisagot, kaya naisip kong isipin ka na lang...

2006-06-15T21:33:00.000-07:00

lumilipad ang utak ko...
at sa tuwing ganito
naiisip kita.
Marahil malayo ka na nga
at kailangan pang lumipad
ng isip ko para lang marating ka...
at sana nga sa paglipad ng isip ko,
matanaw ko ang langit mo
para makita ka man lang,
at mapanag ako na okey ka...

Malayo ka na nga...
Patawad di ko sinasadyang saktan ka.
Alam kong nagkamali ako.
Ngayon ko lang aaminin,
mahal na mahal kita
bukod pa sa inakala ko
akala ko iba, pero ikaw pala...

Lumilipad ang isip ko ngayon,
sandaling mawalay sa mundong puno ng pangarap
ikaw naman ang naiisip ko,
naaalala ko ang lahat ng panahong
nagkasama tayo
masasaya man o mapait
handa akong balikan...

Pero malayo ka na...
hanggang lipad-tanaw na lang ako,
isip ko lang ang kayang magpantasya sayo
dahil pagod nang gumapang ang puso ko
at kung paluhod man, di rin aabot
dahil malayo ka na...
Alam ko, mali ako.
Tama lang na ganito ako,
lumipad sa ulap ng kalungkutan
na nag-iisa...

Wag ka sanang magpaalam ng ganito,
Ayoko pang matapos ang unang pag-ibig
Ni ayoko ko pang lisanin ang kinatatayuan ko
Kahit abutin ako na hangin o bagyo
Kung lilipad man ako,
papunta pa rin sa yo...

*ito ang mga bagay na naiisip ko sa loob ng isang oras na break sa pagitan ng NP1 at NP2 noong June 11, 2006. Ni hindi ko rin magawang kumain dahil sa pinaghalong anxiety at pagkaaligaga sa susunod na exam, kaya minabuti kong kumuha ng inspirasyon sa koridor ng Aurora Elementary School.

Isang tulog na lang...

2006-06-09T21:49:00.000-07:00

Isang tulog na lang, hahatulan na ako ng lifetime profession. Dalawang araw akong kukuha ng isang malawakang pagsusulit kung handa na nga ba akong maging isang RN. Sa kasalukuyang pagbalangkas, steady lang ako. Plastik kung sasabihin kong hindi ako kabado, pero kabado rin ako. Lalo na alam ko sa sarili ko na hindi ako naging mabuting estudyante kaya mahirap umasa sa mga sinasabi nilang stock knowlegde. Pero di ako nagsisisi sa mga nangyari, malamang sa malamang may dahilan kung bakit ako nandito. Yun nga lang di ko pa alam kung ano yun (o in denial lang ako).

Masuwerte raw ako kasi yung paaralan na pag-kukuhanan ko ng eksamin ay malapit lang sa amin. Pwede raw akong sumakay ng pedicab mula sa dorm namin. Baka mamayang hapon, puntahan ko...

Wala pa akong uniform. Lalabhan ko pa lang mamaya. Gusto ko kasi amoy downy...heheheheh

Wala pa rin akong pencil na number 2.

Wala pa rin akong ideya kung ano ang mangyayari matapos ang exam. Pero may plano na ako. Plan B to D.

Wala. wala lang.hehehehehe

three days to go.

2006-06-07T08:58:00.000-07:00

Oo.Tama.Tatlong araw na lang at masusubukan na ang lakas ng loob ko.bakit kamo lakas ng loob? Eh pano ba naman, ang mahaderang inyong lingkod eh walang ginawa sa dorm kundi matulog. Basa, tulog.Tulog.tulog. pag naalalang magbasa, tulog ule. Ganun. As in. Ganun talaga. Kaya, ang lakas ng loob kong mag-take ng exam di ba? Sigh! Sana pumasa... ;) Btw, may i-share pala ako, in case lang na mangyari ingat na lang. Paano ba naman kasi kanina nagsimba ako sa Baclaran Church. Sumabay ako kay Mudra sa bus na biyaheng Fairview, bumaba ako sa Buendia para sumakay ng jeepney papuntang Taft nang habang naglalakad ako sa eh may lumapit na cutie sa akin. (Take Note: As in todo cute talaga ang guylaloo na ito.) Mukha naman siyang matino, disente saka malinis. Pramis. Taz sabi nya..."Miss, saan ba dito yung highway papuntang Ayala?" "Dito.May mga bud na dumadaan dito," Sagot ko.(maayos ah! At di suplada effect.) "Ah ok." sagot ng guy. Naglalakad na ako palayo kasi di ako pinapara ng mga jeep. "Miss, teka..."sabi ng guy.Medyo naiilang na ako sa kabado kasio di siya tumitingin habang nakikipag-usap. So parang, may kakaiba di ba? "Bakit?"maayos kong tanong. "Pwedeng makipagkilala?" tanong ng guy. Asus! Kinabahaan ako to death. Sabi ko na lang.."ay sorry, nagmamadali ako eh.." sabay karipas ng lakad papuntang LRT. Eh mag-10 na nun, so wala nang LRT..nagmamadali akong pumara ng jeep. Ay sobrang kaba ko. Kasi naman, di kasi usual na may ganung tao sa lugar na yun taz ganun. Natakot ako kasi mag-isa lang ako, pangalawa, gabi na taz bakit ganun yung banat nya taz di siya tuitingin? Saka marami kasing mga modus operandi na ganun eh. Nakakatakot lang. Ewan ko kung natakot kayo...hehehe..ako kasi, namutla eh.Ayun.

Speaking of Fears, andami kong kinatatakutan lately. Una na eh yung nalalapit kong pagsusulit. Kaka-pressure sobra. And to think wala akong review center. Pangalawa, boys. Opo. takot na talaga ako sa kanila lately. Kung dati, halos ka-body ko sila, ngayon...ewan ko ba. Natatakot na ako sa kanila. Sigh! epekto ba ito ng magkasunod na disatrous joas?heheheh... Saka napansin ko lang napaka-aloof ko sa mga tao lately. Parang hindi na ako as sociable as before. Dati naman, bigyan lang ako ng katabi may kausap na ako maghapon. Pero ngayon? Mad gudto kong magkulong sa dorm at matulog.O kaya i-meet yung mga dati ko na talagang kaibigan. Haay! Di ko rin to gusto pero ganito talaga ako ngayon. Nakakainis mang aminin. Ayan ha. Kaya sana di ako ma-misinterpret nung iba. Siguro di lang pa talaga ako over. Pero alam ko malapit na ako dun...hehehehe

Nga pala, may electric guitar na ako! yipeee! Ayun. Paparepaint ko na lang. Namimili pa ako ng kulay eh. Gusto ko kasi purple na may yellow, red, pink blue at black taz white..heheheh..ano daw? kulang na lang rainbow eh noh? basta, post ko dito after. Medyo mahal pa-repaint eh..ipon muna ako. Bukas ng gabi, tutugtog si SEXYEVER este Talabebi para sa TUGMA SA LAYA sa Bahandi Bar sa Nakpil Cor Agoncillo St., Malate, Manila. Around 8pm ata yung start. Ako lang tutugtog with tibong (ng Bender Production). Three songs lang yun. Naimbitahan lang ako ni Master Rustom ng Kilometer64. Isa pa matagal na rin akong di nakakasama sa mga poetry readings ng KM64 family ko. Di ko na nga kilala yung iba eh, sobrang inactive ko na.Yun. Sana makaya ko. Ngayon na lang uli ako tutugtog mag-isa eh. Mas maganda sana kung makapagbasa rin ako ng Tula para sa kanila...kaso di makagawa ang utak ko.Sigh! Pagbalik ko mula sa outer space, ako na uli si talabebi. ayun.

Currents? wala muna...wala akong maisip.heheheh...

Prex RN. Bagay kaya?

Halo-halo

2006-06-01T06:04:00.000-07:00

isang nakakapagod na araw ang tumambad sa akin ngayon. Night shift ako para matapos ang deliveries for UST kanina. At siyempre pa, ako na ang tumapos at ako rin ang deliver, straight.Walang tulog si Talabebi.usapan namin ng pinsan ko, 830am. Sabay mag-eenrol pa pala siya, suma tutal nagkita kami pasado alas dyes. Paksyet. tumambay ako sa Ministop. Naghahalong antok, gutom at anxiety ang dinaranas ko habang iniintay si Charmagne. Hay. Kumain na lang ako.Nung trip ko nang magbasa, sabay nakalagay sa table..."This is a convinience store and tables are for eating purposes only. This is not a study center,"..Oh come on! nakonsenxa si talabebi na magbukas ng mga kwaderno nya. Maya-maya pa, di ko na nakayanan, natulog ako.Buti na lang di ako sinita ng Crew. Taz nung nagising ako wala pa rin ang pinsan kong hitad...

Ok naman ang encounters ko sa kanila. Ako na ang nagsukat sa kanila. Haay. Kakatawa nga kasi nilambang ko lang yun. Ginaya ko lang kung paano nagsukat si Mudra sa unang batch, at sana maganda ang fit ng "first sukat" ko.

Pansin ko lang sa UST, ang laki ng impovements. Well, di naman ako dating estudyante dun, pero napasok ko na siya dati nung naglalakad ako ng application ko (na olats, dahil forfeited ang slot ko). Yung parking area nila, akala mo MAll. MAy parlor, fast food chains, cellular Network office at iba pa. Sabi nga ng pinsan ko, para na raw nga silang Mall..hehehhe..pero ayuz yun ah.

1300H. Umuwi ako ng dorm. Akala ko magpapahinga ako pero naalala ko nanaman, 10 days to go na lang. So nagpunta ako sa Bestfriend ko sa may malakanyang. At sa lahat ng makikita ko, si ***** pa. Di ko lang alam kung namukhaan nya ako (naka-disguise kasi ang lola nyo,hehehe). Taz naglakad ako ng walang humpay papunta sa sakayan sa España.Pagdating ko sa Welcome Rotonda-Bagsak ako (READ: TULOG).

So ano pala ang naaral ko today? WALA!

Paguwi ko, nakita ko kaklase ko nung haiskul na si Daryl. Ang laki ng ah este ng inilaki nya..hehhehe...Pauwi na siya galing trabaho.taz umuwi na rin ako.hehehhe

Wander-wonder: Lalo tuloy akong kinabahan. Paano ba naman lahat sila ini-expect na makita yung pangalan ko two weeks after 10 days to go.

"Sus! DI mo na kailangan ng review center.ikaw pa?" SMS ng tropa nung 1st year College.
"Ah ok. kelan exam nyo? Naku, ikaw pa?" SMS ng Corps Commander nung haiskul.
"Si (FULL NAME ni Talabebi) pa?LA yun! kaya yan." Kantyaw ng tropa nung haiskul.

Pressure.Pressure.Pressure. Kahit anong pressure basta wag lang pressure ulcer.heheheh

Anxiety

2006-05-29T09:31:00.000-07:00

And each time I fall asleep, I feel guilty that I had lesser time to read those books. And weeks from now, I'll suffer more. Hope when the result comes out, I'll be good. I mean that good... I spent the whole day sleeping, reading, eating and sleeping again. Monotony. And the anxiety worsens every minute. I still have to read CHN book, two volumes of Pilliteri, 4 books of MEds surg( black's and Brunner's) and other review materials I borrowed. This test is gonna be tough on me, knowing that I was the notorious absenera in our class who is currently reviewing by herself with NO REVIEW CENTER to help her and only her little knowledge on everything. Just seeing my roomates spending the rest of that 24 hours studying makes me feel I won't make it. Kasi naman, di kaya ng utak kong mag-absorb ng kaalaman kapag hindi ito relaks at kung anu-ano ang iniisip. Basta sana matandaan ko lahat ng binasa ko at nabasa ko pag dating ng big day.

Bukas. Malamang sa OO tulog nanaman ako at nakababad sa kama, sabay manunuod ng MTV habang nakatingin sa mga libro. Sana matapos na to at sana rin umayos na ako sa pagbabasa bago ko pagsisihan sa huli.

Uy, sige na. Takas lang ako sa scheduke ko eh. hehehhe. Andami ko pang tatapusin. haaay.

Blag!

2006-05-28T11:27:00.000-07:00

Tinamaan ng magaling si prex. Hindi ko alam kung bakit gusto ko nang bagong itsura ng blog ko. Trivia, yung pa palang nasa tuktok na background ay kununan ko sa may pader ng dorm, nakadikit kasi dun lahat ng memories ko (duty days, friends, rak idols, ex boyplen, chenelyn at pati aso ng dormate ko). Nakakamiss ma inlab. Marami pa akong gustong sabihin tungkol sa tapik na yun kaso pakiramdam ko may nagbabasa ng entry ko ngayon sa likod ko eh. hehehhe...kaya next time na lang ako magsesenti. Isa pa eh gabi na at malamang kapos na ako sa oras sa dapat kong ma-accomplish,. GAyun pa man, nais kong batiin ang mga taong ito...

Happy Birthday Hanna Mae Descalso!
salamat sa Volcano pizza at siomai!papasa tayo Bhe!

Happy Birthday Aldrich!

Ayun. Hehehe. Sa mga di ko narereplayan, patawad. Magloload na ako. pramis.

The rakstah training

2006-05-28T10:42:00.000-07:00

Ayan. May ideya na ang madla kung ano na ang nangyari sa mahaba kong buhok. Ayun, naka-pucca look with my favorite earings.

Isa lamang ito sa mga ka-chenelyn-an ko kagabi matapos ang isang tugtugan sa may bandang kabite. Ayun. Sa kabila ng kapagudan sa biyahe at kaantukan, nakuha ko pang ngumawa. Mga trenta minutos yata kaming nagbiyahe papunta dun taz nakatayo pa kami sa bus. Pagdating dun, past seven na. Gutom na si sexyever. PEro dahil mas napagod ako, di ako makakain. Isa pa darating ang tropa con textmate ko na 2 years ago ko huling nakita, kaya di rin ako makatira ng libre ni Jon na BBQ.

Nang dumating si Gov, ang hinihintay ko, saka lang ako nakakain... Naglakad pa kami papuntang North upang tikman ang napapabalitang masarap na Tapsi. Mga 5 mins din ang lakad. At sa Hidden Tapsilugan (pangalan ng kainan), nagkalaman din ang aking stomach at nun lang nagsimulang maglabasan ang kemikal-pantunaw ko. At siyempre pa ang malinis at may tubig na kasilyas. Amen.

Pangalawang banda na ang tumutugtog nang nakabalik kami ni Gov sa bar. At tinamaan ng magaling gumana ang sympathetic NErvous system ko. Pakiramdam ko pwede na akong mag-explode sa Toot..hehehhe... KAya nung turn na namin, di ako makalikot sa entablado. Sabay naalala ko 15 days to go na lang before that big day. Habang ang mga kaklase ko ay nahihimbing na o di kaya'y naglalamay ng mga reviewers, nasa tugtugan naman ako.

Nga pala, kasama namin ang Orgasm Addicts.

Lesson for the day: feel the music. Never be sorry for what you are on stage.

Current song: Moden de by Sugarhiccup
Current mood: missing someone
Current lover: Wala. Ayan ha, wala. As in.
Current reading: reviewers
Currently: residing at your side
Current crush: Bahista ng Spoonbender (Aw!)

Hairlaloo...bow

2006-05-26T07:31:00.000-07:00

Nakakamiss rin pala ang mahabang hairlaloo. Pero okey lang naman ako kung short siya. Maxado na rin kasi akong maraming memories with my "old" look. Nah!di ako senti mode. For a change lang. USo kasi long hair ngayon taz may bangs. Eh sows naman! lahat na lang ata ng makasalubong ko ganun ang hairdo. KAya ayun. Nakaka-bore din kasi, saka maxadong makapala ang hair ko kaya nahihirapan akong ayusin at paglaruan kung minsan.

Ngayon, as in short na siya. Ganap na akong lalake!hahhahaha! That's what they say. Ayaw ni Erpatz pero trip ni Mudra. Haaay. Andami ring nakaka-miss sa buhok kong yun. Most of them say that I look better with long hair. Ayun. Kaya siguro namimiss ko. Antaba ko rin kasing tingnan sa short hair. Pero okey na rin. I can do whatever I want with my hair. From colorful head bands, hair accessories to styling gel et al. Ok naman. tipid sa maintenance cost at drying time.

Pero siyempre, nakaka-miss pa rin.

Pagbabagong buhay part 1

2006-05-19T07:02:00.000-07:00

Sa wakas! nakatungtong na ako sa porgatoryo. dito sinusuri ang lahat ng mga nangangahas magkaroon ng titulong R.N. sa dulo ng kanilang mga pangalan. At siyempre pa, kasama ang inyong lingkod.

Ang haba-haba ng pila. Parang porgatoryo talaga. Pano ko nasabi? Dahil kung ano ang dinaranas mo sa loob habang nakapila ay bunga ng iyong ginawa bago ka pumasok sa PoRgatoryo.

1. Kung inihanda mo na gabi pa lang ang mga dadalhin mo, di ka magagastusan ng dagdag na bayad. ISa pa, di ka na maghahanap ng magnonotorayo at papotokapihan.

2. Kung alam mo kung saan mo gustong pumunta, di ka na aanga-anga.

3. Kung nagdala ka ng payong, pamaypay at malamig na tubig, di ka maiinitan at mauuhaw.

4. At marami pa.. (maaari mong dagdagan kung naranasan mo na)

Sa kasalukuyan, nakapagbayad pa lamang ako ng mga kaukualang bayad. Subalit dahil may ka-lechehan ang mahal kong Alma mater, di pa kami sigurado kung malilitis sa Hunyo.

Kung ako lang ang masusunod, sa Disyembre na lang ako kukuha ng pagsusulit.

At dahil patok ang mga kaututan kong Currents, narito muli sila....

current mood: exhausted
current song: ang bomba ni angie
current money: mababa na sa limang daang sentimo
current look: short-hair na may head band